Pianino cyfrowe zabudowane do 5500

HP603 i bazuje na calkiem innej koncepcji, niz tradycyjne pianina cyfrowe bazujace na nagranych probkach dzwiekowych (sample). Brzmienie w HP603 i wyzszych modelach jest modelowane cyfrowo tj. główne parametry fizyczne fortepianu (młotek, drganie struny, rezonans alikwotowy pomiędzy strunami, płyta rezonansowa z mostkiem basowym i wiolinowym, pedały itd) opisane zbiorem równań które są następnie przeliczane cyfrowo przez wielordzeniowy procesor sygnałowy (DSP). Roland ubrał to marketingowo w nieskończoną polifonię, ale to naturalne skoro to całkiem inna koncepcja. Tersz co to daje tak naprawde z punktu widzenia uzytkownika? W praktyce wieksza i latwiejsza kontrole nad parametrami, ktore wplywaja na brzmienie. Dany zestaw parametrow dla np. rownania plyty rezonansowej mozna trzymac w bibliotece w pamieci i w ten sposob mamy np zestaw brzmienia Bosendorfera lub Grand Piano. Niestety rownania opisujace parametry fizyczne to zawsze bedzie spore uproszczenie i mozna sie jedynie zblizyc do oryginalu. Czy jest to podejscie lepsze od pianin cyfrowych opartych na probkach? Teoretycznie tak, gdyz w przypadku probek ciezej wplynac na parametry odtwarzanego dzwieku. W praktyce moze byc to dyskusyjne i przypuszczam, ze nie bez powodu Kawai zwiekszyl rozmiar probek (technologia Hi Imaging XL). Moim zdaniem tutaj rozwiazanie hybrydowe mogloby przyniesc ciekawe rezultaty (morphing). Istotnym ograniczeniem w przypadku pianin cyfrowych opartych na technologii modelowania matematycznego jest nadal moc obliczeniowa aczkolwiek trzeba powiedziec, ze poczyniono tutaj naprawde ogromny postep (dzis mozna bazowac takze na ukladach SoC, ktore mamy w naszych smartfonach; oczywiscie procesory sygnalowe sa jednak nadal znacznie szybsze w krytycznych operacjach).

Najwiekszy minus jaki zauwazylem w pianinach cyfrowych i dla mnie niezrozumialy to b. slabe naglosnienie o pudelkowatym brzmieniu.